Hindi ko makakalimutan ang araw na ito ngayong taon.
Isang sad news…
Nakunan ako sa araw na yan. Nawala ang baby ko. Apat na araw ako sa ospital. Nung mga unang araw, hindi pa ako ganun dinudugo. Pero nung 16, dumami ang dugo at sumasakit puson ko. Nung inultrasound ako… Wala na…
Isang buwan na pala siya. Ganito pala ang pakiramdam. Sobrang lungkot.
Kanta muna tayong lahat : Kay tagal mo ng nawala, babalik ka rin… Babalik ka rin…
Ok tama na at uulan na.
Hello mga peeps. Kumusta na kayong lahat? Ang tamad ko talagang mag-update. Pero maraming salamat pa rin sa mga bumibista, nage-email at nagko-comment.
Yan ang title ng aking post ngayon, dahil buntis nga ako. Woohoo! Actually, nung April 2 ko pa na-test gamit ang isang pregnancy test pack pero hindi ako naniwala. Kaya ang ginawa ko, pumunta akong nagpa-check up. Nung pina ultrasound ako ng doctor, wala pa daw makitang bata. Masyado pa daw maaga. At dahil pati sa ultrasound hindi nakita ang baby, nagduda ako lalo sa resulta ng pregnancy test pack. Binilhan ako ulit ng aking asawa ng isang pregnancy test pack. At positive ulit the following day.
Sabi ng aking doktor, mga December or January daw ako manganganak.
Actually, ang laki na ng tiyan ko ngayon. Para akong 5 months pregnant. Pero understood na yun dahil noon pa man, malaki na tiyan ko. :P
Kahapon naman, nagpa-check up ako dahil dinugo ako. Akala ko nakunan ako. Napa-iyak ako at sobrang nag-alala. Pero binigyan ako ng gamot ng doktor at sinabi niyang kelangan kong magpahinga.
Masaya ako at magkaka-baby na naman ako. Iba kasi ang pakiramdam ng buntis. Masarap na mahirap. Ay… That reminds me of something ah. Nyahaha. OK OK, huwag na tayong maging green minded.
***
Siyangapala. habang nagpapa-check up kami kahapon, nasusunog ang Andoks (Session Road branch). Narinig naming dumaan ang mga fire truck. Buti na lang, naagapan agad ang sunog. Andaming nagaganap na sunog dito sa Baguio ngayon. Last week, yung bahagi ng palengke. Nung first week ng April, ang Tiong San Harrison naman.
Kaya, ingat tayong lahat.
***
Book launch pala ng libro ni Kuya Batjay kahapon (April 14) ang title eh “Mga Kwento ng Batang Kaning Lamig”. Tignan niyo rin ang uber sa kool na comic strip na ginawa ng kaibigan ni Kuya dito. Sa totoo lang, gusto kong ma-meet si Kuya Batjay at makapunta sa book launch niya. Pero busy ako at heto nga nababaliw na ang mga hormones ko. Isa ko siyang idol - dahil he’s funny and he’s always himself - which is always GOOD! Kaya sana maging successful ang book launch ni Kuya Batjay.
Noong isang araw, sumakay kami ng anak ko sa taxi sa parteng Bayanihan dito sa Baguio. Pagka-upo ka pa lang, tinanong na sa akin kung anak ko ang anak ko. Sinagot ko siya ng oo at nakangiti.
Andun pa lang kami malapit sa stop light sa tabi ng Sunshine, tumingin siya sa daan at may nakita siyang babae daw na ang laki ng tsikinini. Sabi niya, “Kita mo yun, ang laking tsikinini o!”. Hinanap ko ang babaeng tinutukoy niya at wala akong nahagilap. Tapos biglang tanong ni Mister Taksi Drayber : “Ikaw nilalagyan ka ba ng ganyan ng asawa mo?”
Que barbaridad! Sa dami ba naman ng itatanong sa mundo, yun pa ang tinanong sa akin.
Siyempre sinagot ko siya ng maayos pa rin. Tinanong ko kung bakit niya tinatanong yun. Hindi na siya umimik.
Dami ko na rin naging ingkwentrong ganito sa taksi. May mga ibang taxi drayber na sobrang tahimik, meron yung pala-kwento, meron yung akala ko HR officer na nagtatanong ng mga pribadong detalye ng buhay mo, meron din naman yung kakikita ka palang, nililigawan ka na. Susmaryosep. Pero siyempre hindi ko nilalahat. Mas marami pa rin ang mga taksi drayber na matino at mabait. Ika nga nila, basta (taksi) drayber, sweet lover.
May mga taxi driver na pala-kwento di ba? Yung iba kinekwento nila kung gaano kaliit ang kita ng pagta-taxi pero kahit na ganun eh napapag-aral nila ang mga anak nila. Yung iba naman, nagrereklamo sa trapik. Sari-saring kwento at pag ganyan ang taxi drayber, nakikipag-kwentuhan na rin ako. Mahilig kasi akong makinig sa mga tao… Sa mga karanasan at kwento ng mga buhay nila.
Meron naman yung mga taxi driver na walang ibang kausap kundi ang mga kausap sa radyo. Yung mga mahilig na gumamit ng mga salitang 10-4, Q5, Over, Monitor, etc. May mga sari-sarili pa silang code sa pananalita. At ako’y nakikinig pa rin. Nung isang araw nga na nag-taxi ako, nagtatanungan sila ng rate ng inn. Ngayon may idea na ako.
Naalala ko rin minsan, tinatanong ng taxi drayber kung may powers daw ako. Kasi may pasakay na ale sa taxi na sinasakyan ko. Hindi siguro ako nakita dahil natataranta o nagmamadali dahil malakas ang ulan noon. Tinawanan siya ng taksi drayber at biniro ako na baka daw ako si Invisible Woman na hindi nagpapakita. Gusto ko ngang sagutin na hindi ako seksi para maging superhero.
Share ko lang. Baka kayo din may naging ingkwentro na rin na ganyan :) Okey kakwentuhan ang mga taxi driver. Lalo na kung wholesome ang pinag-uusapan. Dahil sa layo namin sa mismong town ng Baguio, maganda rin ang may kausap habang nakasakay sa taxi…